Dit rondje in Breda had ik geboekt als zijnde een motivatie rondje omdat ik al een tijdje niet gelopen had en er is niets beters dan in wedstrijd verband het lopen weer een boost te geven. Zondag morgen en ik wordt wakker van het maar albekende geluid wat je op de loopdag zelf niet graag wil horen. Ik schuif mijn lamellen opzij en kijk naar buiten. Het regent, nee wacht. Het Giet pijpen stelen buiten en de regen klettert hard tegen het raam. Man o man, zal ik gewoon thuis blijven? Nee, denk k bij mezelf en zet me ertoe om mijn ochtend routine voor een evenement in te zetten en de motivatie daarvoor is ver te zoeken kan ik je vertellen.

Gelukkig heb ik een auto kunnen regelen en dat maakt in ieder geval de reis erheen niet zo erg. Daar aangekomen (stiekem hopende dat het afgelast is) blijkt het in volle gang te zijn en hebben de kids net hun afstand gelopen. Ik sta bij het kraampje van de chinees en kijk hoe de kinderen gehuldigd worden. Blije gezichten. Zij blijken zich niets aan te trekken van de regen.(lees hoos buien) De tijd is aangebroken voor de de 15km die ik ga lopen en ik vraag of ik mijn loop-Jas bij de keet van de organisatie mag leggen. Geen probleem krijg ik te horen en ik leg hem op de stapel andere jassen van de lopers die hetzelfde idee hadden. Langzaam loopt het startvak vol met mensen die zich warm proberen te houden voor die paar minuten van start.

Het startshot valt en iedereen sprint er vandoor. Drie rondjes van 5 km moeten er gelopen worden en zoals dat meestal met zo een klein evenement is, zijn de meeste lopers van de plaatselijke atletiek vereniging. Dit houd in dat het tempo direct vrij hoog ligt. Nou, hoog voor mij moet ik zeggen. Voor alle duidelijkheid, het regent(lees giet pijpen stelen) dus nog steeds zins ik van huis vertrokken ben. De eerste paar kilometer is het warm draaien en je ritme vinden tussen al deze bikkels. Al snel komen we weer bij de start en durf ik niet mijn Ipod te pakken om op de tijd te kijken omdat ik weet dat het hard ging. Ik nam het maar voor lief en liep stug door. Thuis las dat ik met 25:29 mijn eerste ronde af had gelegd.

Nog steeds regent het. Zo nu wat zachter maar met vlagen weer harder. Halverwege het tweede rondje komt er een motor voorbij en vlak erachter loopt de nummer 1. Deze keniaan gebruikte dit vast als een training en voordat ik het door had was hij alweer uitzicht. Bij de zeven kilometer werd ik al ingehaald door de snelheid duivel en dat klopt ook want hij rent 20 km per uur en ik "maar" 10 km per uur. Nummer 2 kwam 3 minuten later voorbij (een Belg) en terwijl hij voorbij liep moedige hij andere lopers aan alsof het een makkie was voor hem, maar wel erg sportief. Ondanks de nog steeds natte hemel kreeg ik er zin in en klokte ik de 10 km met 51:34. Maar dit wist ik toen ook niet.

De derde en laatste ronde. Ik was warm en mijn benen voelden zich er lekker bij. De vermoeidheid die ik in de vorige ronde nog voelde was volledig verdwenen en ik was mezelf aan het duwen. Bij de 11 km hoorde ik voetstappen achter me maar ik keek niet om. Dit ging een hele tijd zo door en dacht bij mezelf :" waarom haal je me niet in?" De persoon bleef aanhaken tot de 14 km en kreeg toen in de gaten dat hij aan het afzakken was. Inmiddels was de regen gestopt in de derde ronde en dat werd ook wel tijd. Die laatste kilometer ging lekker en de finish kwam al in zicht. Nog een paar bochten en ik mocht deze 15 km eindigen met een tijd van 1:18:04.

Over de finish kwam de man die achter me zat mij nog bedanken dat hij mocht aanhaken bij me maar dat het tempo net iets te snel voor hem was. Wat ik erg verrassend leuk vond om te horen. Deze loop was op zijn mits gezegd toch nog een bijzondere ervaring geworden, moet ik vaker doen zo effe tussendoor.